Muurbloempje

In mijn eentje op een receptie voel ik me ergens ongemakkelijk, ook al ben ik een vlotte prater. Ergens voelt het als een muurbloempje op de dansschool. Inlevend als ik ben, denk ik dat anderen zich ook zo voelen en maak ik wat geforceerd praatjes met andere alleenstaanden op recepties.

Zo stond ik aan het begin van deze herfst even alleen naast een dame. Allebei met onze rug tegen de muur van het Amsterdam Museum. Ik weet niet meer wat ik vroeg, maar het ging zeker niet over de beveiliging van de hoogwaardigheidsbekleders. ‘Nee hoor, ik overzie de situatie prima zo met mijn rug tegen de muur. De beveiliging is ok’ leek ze me gerust te stellen dat het met haar en de beveiliging goed zat. 

Haar divergente antwoord sloeg me even stil. De dame vroeg beleefd of ik ook voor het museum werkte. ‘Nee, ik ben een van de auteurs. Wat doe jij bij het museum.’ ‘Ik heb Majoor Bosshardt ingesproken voor de audiotour’, zei ze. Voordat ik kon vragen waarom juist Bosshardt begon burgermoeder Femke Halsema een hartelijk praatje met mijn buurvrouw. Waar ik niet in werd betrokken. En voordat ik met mijn ogen had geknipperd sprak onze koning lachend deze ‘museummedewerker’ aan. Ik stond als muurbloempje naast een nationale bekendheid. Alleen kende ik haar niet! Ergens vaag had ik haar gezicht weleens gezien

Google is mijn beste vriend: audiotour Amsterdam Museum Majoor Boshart. Deed het werk. Maar wie is in vredesnaam Ellie Lust? Sorry mevrouw Lust, ik kijk geen ‘Wie is de Mol, noch ‘Opsporing verzocht’, DWDD of Ellie op Patrouille . Volgende keer stel ik me gewoon voor als ik een vreemde aanspreek op een receptie, dat voelt veel minder ongemakkelijk. (N.B. het zomeravondgesprek had best willen onthouden). 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *